Në politikë, mënyra se si paraqiten fytyrat publike të një fushate tregon shumë për nivelin e saj. Kur në njërën anë “stari” bëhet një individ ordiner, i njohur për sharje, banalitet dhe dhunë verbale, si Ilir Vrenozi, dhe nga ana tjetër kryeministri i një vendi i kërkon takim publik për kafe, çarja midis etikës dhe politikës merr përmasa qesharake.
Vrenozi, i vetëshpallur “demokrat i thjeshtë”, është kthyer në simbolin e një opozite pa ide, pa dinjitet dhe pa vizion, thjesht një valë e ulët mllefi dhe sharjesh, që vetëm thellon mosbesimin qytetar ndaj alternativave politike.
Por më e rëndë bëhet kur në gojën e vetë kryeministrit shtohen sharje, banalitet dhe fjalor ordiner, duke e zbritur nivelin e kreut të qeverisë më poshtë se vetë “ylli” i rrjeteve sociale.
Rama, në vend që të ofronte një debat civil dhe përmbajtësor, ka preferuar të ulet në nivelin e kafenese, duke i bërë dëm të madh vetes dhe fushatës së tij.
Nga ana tjetër, në kampin tjetër, “asi nën mëngë” është reklamuar La Civita, një kompani lobimi, jo një figurë politike, jo një lider me vizion, por një aparat komercial i marrë me qira për t’u përdorur si alibi politike.
Në këtë përplasje ekstreme, ku nga njëra anë fjalori banal bëhet “armë” dhe nga ana tjetër një lobist importohet si shpresë, fushata elektorale ka rrëshqitur nga një garë idesh dhe vlerash në një teatër grotesk me protagonistë mjeranë.
Shqiptarët, që meritojnë shumë më tepër se kaq, shohin përpara një skenë ku arroganca, banaliteti dhe fasada lobuese zëvendësojnë alternativën e vërtetë dhe shpresën e ndershme për ndryshim.
Në vend të debateve të mëdha për ekonominë, arsimin, drejtësinë dhe shpresën europiane të vendit, përballemi me një teatër kukullash, ku “heronjtë” janë më shumë parodi sesa udhëheqës.
Shqipëria nuk ka nevojë për banalitete të kafenesë dhe as për lobe të importuara, ajo ka nevojë për ide të mëdha, përballje të ndershme dhe njerëz të denjë.
Përndryshe, nesër nuk do të zgjedhim të ardhmen, thjesht do të zgjedhim groteskun që na qesh në fytyrë.
Nëse dikush kishte ende iluzione për nivelin e fushatës politike në Shqipëri, mjafton të hedhë një sy mbi “yllin” e njërës anë dhe “asin nën mëngë” të anës tjetër.
Në njërin krah, shfaqet Ilir Vrenozi, një personazh ordiner i rrjeteve sociale, i njohur vetëm për sharje, fyerje dhe banalitet, por që sot trajtohet si simbol i “popullit të lirë”, madje edhe kryeministri mezi pret t’i pijë një kafe.
Nga ironia e fatit, në vend që të kërkohej standard qytetarie, është bërë standard banaliteti, kush shan më shumë, bëhet më i “vlerësuari” në politikë.
Në anën tjetër, si përgjigje “dinjitoze”, shfaqet La Civita, një kompani lobimi që “rastësisht” gjoja nuk ka lidhje me zgjedhjet, nuk ka lidhje me partinë, nuk ka lidhje me asgjë, thjesht na qenka aty për “marrëdhënie të mira”.
Një as nën mëngë që përpiqet të shesë imagjinatë për realitet, në një skemë ku dihet mirë kush është klienti dhe cili është qëllimi.
Kështu kemi arritur në një përballje groteske, ku nga njëra anë glorifikohet ordinerizmi banal, dhe nga ana tjetër shitet si “strategji serioze” një lobim që nuk guxon të thotë troç për kë dhe për çfarë lobon.
Në këtë teatër absurd, ku banaliteti ka zënë vendin e ideve dhe hipokrizia zëvendëson seriozitetin, humbësi real është Shqipëria dhe çdo shqiptar që ka ende shpresën se politika duhet të jetë një lojë për të mirën publike, e jo një cirk për turmat.
