Në intervistën e fundit të kryeministrit Edi Rama, botuar në gazetën Kathimerini, një media e njohur për lidhjet e saj me establishmentin grek, u artikuluan disa qëndrime problematike, të shoqëruara me pasaktësi faktike dhe një retorikë që ngjan me servilizëm diplomatik ndaj Athinës zyrtare.
Së pari, kryeministri Rama mohoi se ka përfituar ndonjëherë bursë greke për studime në Harvard. Megjithatë, faktet tregojnë se gjatë periudhës kur drejtonte Bashkinë e Tiranës, ai ka marrë pjesë në programe të financuara nga Kokkalis Foundation, të cilat përfshinin kurse të shkurtra akademike. Këto të dhëna janë publikuar prej vitesh në mediat greke dhe nuk janë kundërshtuar më parë nga vetë Rama.
Së dyti, deklarata e tij mbi prejardhjen familjare të kryetarit të Bashkisë së Himarës, Vangjel Tavo, përmban paqartësi. Rama pretendoi se Tavo ka një prind grek dhe një shqiptar, ndërkohë që sipas burimeve të ndryshme, të dy prindërit e tij janë me origjinë greke nga zona e Jergucatës.
Së treti, pretendimi i kryeministrit se nuk njeh gjuhën greke – përveç disa fjalëve bazë – bie në kundërshtim me perceptimin publik dhe dëshmi të ndryshme që sugjerojnë se ai e zotëron mirë këtë gjuhë. Në vetvete, njohja e gjuhëve të huaja nuk përbën problem; përkundrazi, është një vlerë e shtuar në komunikimin ndërkombëtar. Por mohimi i një fakti të tillë ngre pikëpyetje mbi qëndrueshmërinë e deklarimeve publike.
Në tërësi, intervista reflekton një përpjekje për të ndërtuar një narrativë të caktuar në raport me Greqinë, por mënyra se si janë paraqitur faktet lë hapësirë për debat dhe kërkon verifikim më të kujdesshëm.
Qëndrimi i përgjithshëm i Ramës nxjerr në pah një çështje më të gjerë: tendencën për t’i kthyer problemet komplekse dypalëshe në histori komunikimi. Marrëdhënia greko-shqiptare nuk ka nevojë për replika apo servilizëm. Ajo ka nevojë për qartësi, qëndrueshmëri dhe vullnet politik për të zgjidhur çështjet e pazgjidhura.
Për sa kohë që këto mungojnë, deklaratat për progres do të tingëllojnë më shumë si mendim i dëshiruar sesa si strategji e vërtetë.
Pa hequr Ligjin e Luftës, zgjidhjen paqësore të çështjes Çame, zgjidhjen e kufirit detar dhe tokësorë të dy fqinjët do ta shohin njeri-tjetrin me rezerva, nuk do kenë asnjëherë besim dhe rehati.
