Familja Jashari duhet të ketë kujdes të jashtëzakonshëm në këtë moment delikat për shtetin. Të pranosh pozitën e Presidentit në kohën kur pritet të zbatohet Marrëveshja e Brukselit dhe Aneksi i Ohrit për Asociacionin, do të thotë të marrësh mbi supe një barrë historike, ndoshta më të rëndën pas shpalljes së pavarësisë.
Asociacioni i komunave me shumicë serbe, me kompetenca substanciale, për shumëkënd nënkupton një formë autonomie brenda shtetit të Kosovës. Dhe nëse ky proces finalizohet gjatë mandatit të një përfaqësuesi nga familja emblematike Jashari, atëherë rreziku i komprometimit historik është real.
Shtrohet një pyetje e thjeshtë: nëse personi që ishte zëvendëskryeministër dhe kryenegociator nuk pranoi të vazhdojë në të njëjtin pozicion, pse u tërhoq? Pse nuk mori përgjegjësinë për marrëveshjet që vetë i negocioi? A është kjo shenjë se barra është tepër e rëndë për t’u mbajtur politikisht?
Dyshimi është legjitim: a po përgatitet një skenar ku përgjegjësia për zbatimin e marrëveshjeve të dëmshme do t’i bartet Presidentit dhe kryenegociatorit të ri? A po mundohet Albin Kurti të “vrasë dy zogj me një gur”, të shpërndajë përgjegjësinë dhe të ruajë veten nga pasojat politike?
Nëse dialogu i besohet Glauk Konjufcës, atëherë lind edhe një dimension tjetër: a është kjo një mënyrë për ta konsumuar politikisht një figurë që shihet si alternativë brenda spektrit të njëjtë politik? Historia politike njeh shumë raste kur përgjegjësitë e vështira u janë deleguar të tjerëve për t’i “djegur” në momentin e zbatimit.
Familja Jashari është simbol i sakrificës dhe i qëndresës. Ajo nuk duhet të bëhet ombrellë politike e askujt, as të përdoret si mburojë morale për procese që ndajnë thellë opinionin publik. Emri i Jasharëve është mbi kalkulimet ditore politike.
Prandaj, shmangia nga këto kalkulime të rrezikshme do të ishte akt mençurie dhe ruajtje e pastërtisë historike. Sepse disa beteja politike janë të përkohshme, por dëmi ndaj simbolit është i përhershëm.
