Në Ditën e Tokës, oborri i shkollës 9-vjeçare “Rako S. Gjermeni” në Krutje u shndërrua në një kopsht shprese, ku zërat e fëmijëve u bënë si fllad pranvere që zgjon ndërgjegjen. Në këtë ditë të veçantë, toka nuk ishte thjesht një fjalë në librat e gjeografisë, por një thesar i brishtë që pret të ruhet me përkujdesje nga duart e njeriut.
Aktiviteti i organizuar kishte si qëllim mbrojtjen e mjedisit nga faktorët kërcënues të klimës dhe tokës – plagë të padukshme që çdo ditë lënë gjurmë mbi fytyrën e planetit tonë. Nxënësit e klasave VI–IX sollën punimet e tyre, secili një zë i vogël, por me jehonë të madhe, si pika uji që bashkohen për të krijuar detin e ndryshimit.
Punimet e tyre ishin më shumë se projekte – ishin rrëfime të heshtura, thirrje që kumbonin: “Mos e lëndoni tokën, sepse ajo na mban gjallë”. Ngjyrat nëpër postera dukeshin sikur merrnin frymë, ndërsa fjalët e shkruara mbi to digjnin si zjarr ndërgjegjen e kujtdo që i lexonte.
Nën udhëheqjen e psikologes dhe drejtorisë së shkollës, ky aktivitet mori formën e një simfonie edukimi dhe ndjenje. Çdo nxënës u bë një “rojtar i vogël i tokës”, duke dëshmuar se ndryshimi fillon nga mendja dhe zemra.
Në fund të aktivitetit, mbeti një mesazh i qartë, i thjeshtë si drita e diellit: toka nuk është trashëgimi nga të parët, por një borxh ndaj brezave që do të vijnë. Dhe në atë oborr shkolle, mes buzëqeshjesh dhe ëndrrash, u mboll një farë shprese – që nesër të lulëzojë një botë më e pastër./ Fation Abdurramani
