Pas sulmit të befasishëm terrorist kundër Izraelit dhe me situatën larg de-eskalimit, tashmë në një vlerësim të parë mund të dallohen fituesit dhe humbësit e krizës. I gjithë rajoni dhe sigurisht ai palestinez po përballet me një ngërç të dhimbshëm, i cili është vulosur me gjakun e viktimave të pafajshme civile të sulmit që Izraeli mori nga Gaza, por edhe të civilëve që përdoren nga Hamasi si mburoja njerëzore për objektet e tij dhe depot e saj të municionit. Tundimi për Izraelin për të nisur një operacion tokësor (ndonëse tani për tani i kufizuar në një mbytje në Gaza) për të kontrolluar dhe neutralizuar përgjithmonë Hamasin është i madh, por një operacion i tillë do të çojë në provokime dhe gjakderdhje edhe më të mëdha.
Një operacion tokësor në Gaza do të thotë humbje për ushtrinë izraelite, por edhe qindra viktima në mesin e civilëve të Rripit të Gazës, gjë që do të çojë në delegjitimimin e operacionit izraelit. Në të njëjtën kohë, është e qartë se për shkak të veçantisë së Gazës, ku nuk ka një front të organizuar armik, por terroristët janë dhe lëvizin në mesin e popullatës civile, nuk është një detyrë e lehtë neutralizimi i Hamasit, ndërsa përkundrazi do të të çohet në një radikalizim edhe më të madh të palestinezëve deri tani të moderuar. Për Izraelin, rreziku i hapjes së fronteve të reja nga Veriu me Hezbollahun dhe në Bregun Perëndimor do të jetë gjithashtu shumë i madh.
Fituesi në fazën e parë duket se është Irani, i cili, pasi ka bërë një luftë të përhershme kundër Izraelit, ka pasur sukses në një përfshirje të re në rajon, e cila minon procesin e normalizimit të marrëdhënieve të Izraelit me botën arabe dhe, mbi të gjitha, përfundimi i normalizimit të marrëveshjes me Arabinë Saudite. Por e detyron Uashingtonin të ashpërsojë qëndrimin e tij ndaj Iranit, pak ditë pas ndërmjetësimit për lirimin e dy amerikanëve të mbajtur nga regjimi iranian.
