Kur një pushtet nuk është më në gjendje t’u përgjigjet kërkesave të qytetarëve, ai zakonisht zgjedh rrugën më të lehtë: sulmin ndaj atyre që i artikulojnë ato. Kjo po ndodh sot në Shqipëri.
Në vend që debati publik të përqendrohet te thelbi i krizës politike, vet kryeministri dhe një pjesë e aparatit propagandistik përpiqet ta zhvendosë vëmendjen te individët, te etiketimet dhe te linçimi verbal. Por asnjë sulm personal nuk e zhbën dot faktin se në sheshe janë ngritur kërkesa konkrete politike:
- Dorëheqja e Edi Ramës;
- Krijimi i një qeverie teknike;
- Garantimi i zgjedhjeve të lira dhe të ndershme;
- Ndryshimet kushtetuese dhe zgjedhore;
- Mbrojtja e interesit publik dhe pasurive kombëtare.
Këto janë çështje që kërkojnë përgjigje politike. Ato mund të kundërshtohen, mund të debatohen, mund të refuzohen me argumente. Por kur pushteti dhe zëdhënësit e tij zgjedhin të sulmojnë personin në vend të argumentit, respektivisht esencën e protestës – kërkesat e parashtruara në mënyrë taksative, atëherë lind dyshimi i arsyeshëm se nuk kanë përgjigje për vetë problemin.
Historia politike na mëson se demonizimi i kundërshtarit është zakonisht stacioni i fundit para falimentimit moral të një regjimi. Kur mungojnë argumentet, prodhohen shpifjet. Kur mungon legjitimiteti, aktivizohet propaganda. Kur mungon besimi te qytetarët, fillon lufta kundër individëve.
Askush nuk është i detyruar të pajtohet me kërkesat e protestës. Por çdo demokrat është i detyruar të mbrojë të drejtën që ato të dëgjohen dhe të debatohen seriozisht. Përndryshe nuk kemi më garë idesh, por imponim pushteti; nuk kemi më demokraci funksionale, por një sistem që kërkon bindje dhe jo qytetari.
Prandaj, pyetja që shtrohet sot nuk është kush i artikuloi këto kërkesa. Pyetja është shumë më e thjeshtë dhe shumë më e rëndësishme: çfarë përgjigjeje ka pushteti për to?
Deri tani, përgjigjja ka qenë heshtja ndaj problemeve dhe sulmi ndaj njerëzve. Dhe kjo është shenja më e qartë se kriza nuk ndodhet te protestuesit, por te vetë pushteti.
