Ndërsa skenarët për tërheqjen e forcave amerikane (asete dhe personel) nga Evropa nxehen gazeta Kathimerini ka hartezuar praninë amerikane në kontinentin e vjetër. Megjithatë, raportime të tilla si ai në New York Times, sipas të cilave amerikanët synojnë të zvogëlojnë ndjeshëm aftësitë operacionale të NATO -s në Evropë, duke zhvendosur njësi kritike ajrore dhe detare në baza të tjera, pasqyrojnë ndryshimin e strategjisë së Shtëpisë së Bardhë dhe vijnë si një vazhdim i vendimeve për të zvogëluar numrin e personelit që shërben në Gjermani me 5,000.
Prania ushtarake amerikane në Evropë numëron rreth 68,000 personel, qindra asete, baza dhe seli dhe është e ndarë në dy kategori kryesore. Forcat nën komandën e përhershme të SACEUR (Komandanti Suprem i Forcave Aleate për Evropën) dhe forcat e caktuara në NATO (Forcat e Caktuara) të cilat përfshijnë pothuajse të gjithë vëllimin e ushtarëve amerikanë në Evropë. Forcat e caktuara kalojnë nën urdhrat e SACEUR pasi të aktivizohen planet mbrojtëse të NATO-s.
Forcat nën komandën e përhershme të SACEUR
Forcat e caktuara në NATO përbëhen kryesisht nga selia qendrore, mburoja raketore dhe njësitë e mbikëqyrjes dhe paralajmërimit të hershëm të Aleancës. Ekzistojnë tre shtabe kryesore shumëkombëshe. E para është SHAPE (Selia Supreme e Fuqive Aleate në Evropë) në Mons, Belgjikë, ku ndodhet Komandanti Suprem i Forcave Aleate (SACEUR). Selia punëson afërsisht 4,000 personel, nga të cilët pothuajse 30% janë amerikanë. Ekzistojnë gjithashtu dy shtabe të përbashkëta (JFC) në Evropë, në Brunssum, Holandë dhe Napoli, Itali , të cilat marrin përsipër përkatësisht sektorët veriorë dhe jugorë të Evropës.
Boshti i dytë kryesor është mburoja mbrojtëse nga raketat BMD e NATO-s. Selia e saj ndodhet në Bazën Ajrore Ramstein në Gjermani. Ombrella e mbrojtjes nga raketat e NATO-s përbëhet nga dy baza tokësore Aegis Ashore në Rumani dhe Poloni, ku janë instaluar sisteme lëshimi dhe radari Mk-41, dhe katër shkatërrues të klasit Arleigh Burke të pajisur me radar SPY-1 dhe raketa interceptuese SM-3 që janë të vendosura në Spanjë. Njësitë tokësore shërbejnë rreth 500 amerikanë dhe 330 për shkatërrues.
Boshti i tretë janë njësitë e mbikëqyrjes dhe paralajmërimit të hershëm. Njësitë janë të vendosura në bazën Sigonella në Siçili. Forca e mbikëqyrjes tokësore e NATO-s (NATO Alliance Ground Surveillance – AGS) operon me pesë avionë pa pilot RQ-4D Phoenix. Sipas informacionit, forcat e mësipërme aktualisht janë të përjashtuara nga planet amerikane për reduktimin e aseteve dhe personelit, pasi ato përbëjnë struktura kritike dhe të nevojshme të Aleancës.
Forcat e caktuara
Skenari më i mundshëm për reduktimin e aftësive operacionale të NATO-s është transferimi i disa aseteve që u përkasin forcave të caktuara në baza jashtë kontinentit evropian. Informacioni flet për ripozicionim të avionëve të furnizimit me karburant nga ajri dhe bombarduesve strategjikë në Evropë, si dhe anijeve dhe nëndetëseve me aftësi goditjeje me rreze të gjatë veprimi.
Forcat ajrore
Pjesa më e madhe e forcave ajrore është e bazuar në Gjermani dhe Britani. Baza Ajrore Lakenheath në Anglinë lindore është shtëpia e një prej njësive kryesore luftarake të Forcave Ajrore të SHBA-së, Krahut të 48-të të Luftëtarëve, i cili operon me avionë F-35A dhe F-15E. Mbretëria e Bashkuar është gjithashtu shtëpia e Krahut të 100-të të Furnizimit me Karburant Ajror, i cili operon me Stratotankerë KC-135. Disa nga këta avionë mund të zhvendosen në baza të tjera.
Lakenheath, si dhe Gloucestershire, Britani, është vendi ku ndodhen shumica e bombarduesve amerikanë gjatë operacioneve. Këta janë avionë B-52H Stratofortress, B-1B Lancer dhe B-2 Spirit. Bombarduesit amerikanë shërbehen gjithashtu nga baza spanjolle e Moron dhe Ramstein, Gjermani. Krahu i 52-të i Luftëtarëve të SHBA-së ndodhet në tokën gjermane duke operuar me F-16, ndërsa Krahu i 31-të është i stacionuar në Aviano, Itali, me F-16 dhe avionë kërkim-shpëtimi.
SHBA-të përdorin gjithashtu baza më të vogla, të tilla si Larissa, e cila strehon UAV-të mbikëqyrëse MQ-9 Reaper, Incirlik në Turqi, baza Mihail Kogalniceanu në Rumani për forcat ajrore, etj.
Forcat tokësore dhe detare
Pjesa më e madhe e forcave tokësore amerikane, që numërojnë rreth 40,000 ushtarë, janë të vendosura në Gjermani dhe Itali, dhe në bazë rotacioni në Poloni dhe Rumani. Ato përfshijnë, ndër të tjera, tanke M1 Abrams, automjete të blinduara M2 Bradley dhe Stryker, sisteme artilerie raketore HIMARS dhe MLRS, si dhe helikopterë sulmues AH-64 Apache.
Forcat detare zakonisht vendosen në bazë rotacioni nga portet amerikane në kohë krize dhe përfshijnë transportues aeroplanësh me grupe sulmi dhe nëndetëse. Katër shkatërrues të mbrojtjes nga raketat janë të stacionuar përgjithmonë në portet evropiane, si dhe anija sulmuese amfibe USS Mount Whitney, anija kryesore e Flotës së 6-të të SHBA-së me bazë në Napoli të Italisë. Anija shërben gjithashtu si seli lundruese e NATO-s gjatë ushtrimeve ose operacioneve.
Armët bërthamore
Nën ombrellën e programit të NATO-s për Ndarjen e Armëve Bërthamore në Evropë, ka rreth 100 koka bërthamore B61. Këto janë shpërndarë në baza që mbulojnë gjeografikisht të gjithë kontinentin. Sipas informacioneve, këto baza ndodhen në Belgjikë, Holandë, Itali, Gjermani dhe Turqi. Magazinimi dhe mirëmbajtja e armëve bërthamore të NATO-s kryhen nga Skuadrone të specializuara për Mbështetjen e Municioneve (MUNSS) të Forcave Ajrore të SHBA-së.
Në Souda, Larisa dhe Alexandroupoli
SHBA-të mbajnë baza dhe forca për qëllime kombëtare në shumë vende evropiane, të cilat, nëse kërkohet, mund të transferohen në NATO. Ky status përfshin edhe bazat greke, siç është Souda, e cila është baza më e rëndësishme detare dhe ajrore amerikane në Mesdheun Lindor, pasi ka personel të përhershëm për të mbështetur transportuesit e avionëve, nëndetëset bërthamore dhe lloje të ndryshme avionësh.
Në Larisa, amerikanët po vendosin UAV-ë mbikëqyrës, ndërsa në Aleksandropolis, porti i qytetit shërben si një qendër strategjike për përparimin e shpejtë të trupave amerikane në Ballkan dhe Evropën Lindore.
